001
รวมญาติ
siam society
ให้เธอ..
jot it down ..
I love the whole world ...
The world is just AWESOME !!
ไม่ได้เข้มแข็ง
downturn ..
ฮ่วยยยยยยย
arai arai kor ---
อ่านไม่แตก ...
ลองของ ..
โลกมันร้อนนน
หุหิ หิหุ
เที่ยวกับพลอย
มะอาววว
กรูว่าแล้วเชียววววว
ฝัน ...
sense ..
ไม่(ค่อย)สบายใจ
ย้อนหลัง
ถึงหยุด ก็จะมา
last day of working for 2009~
เยอะ ..
obsessive
speechless
เสียหมา ...
finally ..
Curiosity ..
หนีงานไปช้อป ..
something i've never shown ..
งาน ง๊านนน งานนน
โงหัวไม่ขึ้น
หายไปนาน
in my mind ...
โอ้วววว
ทุกทีเลย ..
getting เหี่ยวววว
Kwang
p'Ple
Ploy
p'Ni
p'Dew






 

 

 

ตลกตัวเอง

บางช่วงก็เซนส์ดีเวอร์

(อันนี้ พลอยน่าจะมีประสบการณ์เนอะ)

 

แต่เซนส์เราน่ะ

มันเหมือน UBC เถื่อน !!

คือ รับได้มั่ง ไม่ได้มั่ง

ไม่ certified ...

 

ที่แม่นๆ ก็เรื่อง ได้-ไม่ได้ นี่ล่ะ

ถามปุ๊บ ตอบได้ปั๊บ

สอบได้ - ไม่ได้

สมัครงานได้ - ไม่ได้

 

เรื่องสมัครงานอ่ะ แปล๊กแปลก

ทั้งๆที่คนนั้น มีคนในคอยฝากให้

คุณสมบัติตัวเองก็ดีพอ

ดูลู่ทาง แนวทาง เตรียมตัวมาอย่างดี

 

แต่ชั้นบอกว่าไม่ได้ ก็ไม่ได้เซ่ะ !

แล้วก็ไม่ได้จริงๆ

ไปแพ้ใครก็ไม่รู้ ที่ walk in เข้ามาเอง

 

แต่เรื่องเศร้าก็คือ

เวลาเค้าถาม เราต้องพูดไปว่า ได้แหละ .. ได้แหละ

คุณสมบัติก็พร้อม back up ก็ดี

ทั้งที่ในใจมันค้านตลอดเวลา

 

ไม่รู้เหมือนกัน ว่ารู้ได้ไง

เหมือนในหัวมันมีอับดุลน่ะ

 

อย่างพี่สาวถามว่า ปีนี้จะได้เปลี่ยนงานไม๊

ในหัวมันก็ blank ตื้อๆ

ก็น่าจะแปลว่า ไม่ได้

 

พี่สาวคนโต บอกว่าจะไปสอบชิงทุน

เราบอก ดี ดีใจด้วย

ทั้งๆที่เค้ายังไม่ได้กรอกใบสมัครเลยนะนั่น 55+

สุดท้าย ก็ได้ไปอเมริกา

 

พี่เขย จะสอบเหมือนกัน

เราบอก โชคดีนะคะ

 

(โปรดสังเกตวิธีการพูด)

แล้วพี่เค้าก็แป้ก ... แหะ

 

แต่จริงๆ ถ้าไม่ใช่คนในครอบครัวถาม เราไม่ค่อยอยากตอบหรอก

เพราะมันเป็นคำตอบที่ไม่มีเหตุผลอะไรมารองรับน่ะ

 

บางเรื่องก็แปลก

อย่างเรื่องพี่นิ กับคุณแอน

เรารู้ตั้งแต่เค้าบอกว่าเค้าท้องแล้วล่ะ

ว่าจะได้ลูกสาวทั้งคู่ ^^

 

แต่อันนี้ ไม่ใช่รู้แบบอับดุล

แต่รู้แบบ .. เห็นภาพ

ไม่เห็นหน้าตานะคะ ไม่ใช่หมอกฤษณ์

เห็นแบบแว๊บๆ เห็นบรรยากาศรอบๆ

และรู้ว่า ไม่ใช่ผู้ชาย ...

(แหะๆ เพิ่งมีโอกาสสารภาพนะเนี่ย)

 

สมัยอยู่ ELCA คุยกับพี่คนนึง

ตัวเล็กจิ๋ว ตาตี่ ผิวขาวจัดเหมือนคนจีน

เค้าบ่นว่าพ่อเค้าเจ้าชู้ ไม่มีความรับผิดชอบเลย

 

ฟังไปซักพัก อิชั้นสิ อย่างกะผีเข้า ..

น้ำตาไหลพรากๆๆๆๆๆๆ

ปิดหน้าปิดตา ปากก็บอก ไม่เอาๆๆๆๆๆ

 

มือไม้เย็นเฉียบไปหมดเลย

ปากสั่น ร้องไห้ไม่หยุด

 

จนพี่เค้าปลอบ บอกว่า มีอะไร พูดมาเถอะ

เราก็ต้านอะไรบางอย่าง(ก็ไม่รู้)ไม่อยู่จริงๆ

รู้แต่ว่า ต้องพูดๆๆๆ

บอกเค้าว่า พี่คะ นุ่นพูดแล้วนุ่นจะหยุดไม่ได้นะ

 

เลยเล่าให้พี่เค้าฟัง

ว่าเราเห็นผู้ชายคนนึง มีอายุแล้วล่ะ (เหมือนเป็นภาพในอนาคต)

ตัวใหญ่ๆ จมูกโด่งๆ ตาโต ผิวคล้ำแบบคนไทยโบราณ

ใส่เสื้อแบบนี้ๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้แบบเอนๆ

แล้วนั่งแบบเหงาๆ เหม่อลอย คีบบุหรี่

น้ำตาไหล เสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป

เหมือนช่วงล่างใช้การไม่ได้แล้วด้วย (ประมาณอัมพาตอะไรงั้นน่ะ)

 

อธิบายถึงลักษณะพ่อเค้าถูกเป๊ะเลยหง่ะ

ซึ่งก็ไม่เหมือนลูกสาวเลยซักกะนิดเดียววววว T^T

 

อยากจะบอก ว่าเรื่องอย่างนี้

คนได้สัมผัส มันไม่รู้สึกสนุก รู้สึกเป็นผู้วิเศษหรอกนะคะ

มันน่ากลัวอ่ะ

 

เหมือนเราควบคุมตัวเองไม่ได้

แล้วเราก็ไม่รู้ด้วย ว่าที่เราเห็นน่ะ

เป็นเรื่องจริง หรือจินตนาการไปเอง

.....

 

ที่มาอัพเรื่องนี้ ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ

แค่มีความรู้สึกว่า ...

ระยะนี้ "สิ่งเหล่านี้" มันกำลังจะกลับมาอีกแล้วง่า

 

ปล. ดีใจจริงๆ ที่ล็อกไดไว้ ให้คนอ่านได้ไม่กี่คน ^^

 

     Share

<< ไม่(ค่อย)สบายใจฝัน ... >>

Posted on Wed 13 Jan 2010 11:08
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh